Bu son şiirim olsun Kalemimin mürekkebi tükensin artık Bir harf daha yazamasın, ellerim çaresiz kalsın Son şiirim olsun ama veda sanmasın kimse Veda etmek için bile bir değeri olmalı insanın Bu bitiş vedasız olsun… öylece sessiz sedasız… Yüzünü çevirip giden sevgilinin ortada bıraktığı biri gibi Kalakalayım bir anda… kimse bilmesin, kimse sormasın halimi
Bu son şiirim olsun Sözler tükensin, dizeler tükensin, yürek tükensin… Taş olsun dursun göğsümde, sıkıştıran ağırlaşan gitgide Bu yürek tükensin, artık ne kimseyi tüketsin ne bu bedeni Dursun, tıpkı odamın duvarında pili bitip kalan Hiçbir şeye yaramayan anlamsız saatler gibi… Can vermesin kan vermesin beş para etmez bu bedenime…
Bu şiirim son olsun Başaramadım, beceremedim ne sevmeyi, ne mutlu etmeyi sevgiliyi Hiçbir mısranın değeri yok artık, hiçbir kıtanın şiirlerimde Kocaman bir sevgiyi yazmak isterken Mutlu bir geleceği düşlerken, küçücük bir yuva ve içinde seni Ve içinde sevgimizi, ve içinde… bizi düşlerken Tutamadım dilimi, tutmadım sevgilimi Tutamadım düşlerimi, tutamadım hayallerimi Hepsi yüz çevirip gitti birden…uçup gittiler elimden…
Bu şiirim son olsun Toprak… bari sen alsan beni koynuna he? Öyle yalnızım öyle acıyor ki içim, ölecek gibiyim Bari sen sahiplen beni…
Göz Leylayı gördü de âsik oldu.
Gönül ise Mevlayı buldu da âsik oldu.
Göz göze söz kestirdi. Gönül Mevlaya kendini teslim etti.
Ve yazının sonu tıpkı Mecnunun hali gibi. Leyla ile başladı Leyla ile bitti...
Ahh yerlerin minik mücahidleri, ahh göklerin şanlı şehitleri… öpmek isterdim o taş atan minik ellerinizi!!!
Umuda sevdalıyız Umudu veren Rabb'e sevdalıyız Belki bu sevdanın hakkını veremiyoruz ama Bu sevdanın hakkını verenlere sevdalıyız Ve bu sevdanın hakkını verme çabası ve arzusu içerisindeyiz inşaallah
